شماره ۸۴۱ - بر دیده کشم سرمه ز خاک کف پایی

بر دیده کشم سرمه ز خاک کف پایی
شاید که دهد اشک مرا رنگ حنایی ۱

می در قدح و باد صبا بر سر لطف است
دارد چمن امروز عجب آب و هوایی ۲

دولت طلبی، دامن دل را مده از دست
شاید که برون آید ازین بیضه همایی ۳

نالیدن بلبل ز نو آموزی عشق است
هرگز نشنیدیم ز پروانه صدایی ۴

کرده ست بهار عجبی خار بیابان
از دشت گذشته ست مگر آبله پایی ۵

داده ست غمت، رخصت شبگیر به آهم
شاید رسد این قاصد بی درد به جایی ۶

خود را برسانید به یاران سبک پی
می آید ازین قافله آواز درایی ۷

گلشن به نسیمی شکند عهد هزاران
در کشور خوبان نبود رسم وفایی ۸

دور از گل رویت نفسی نیست حزین را
مانده ست به جا، بلبل بی برگ و نوایی ۹