شماره ۵۶ - هر شب از هجر تو تا روز نمی یارم خفت

هر شب از هجر تو تا روز نمی یارم خفت
با کسی واقعه خویش نمی یارم گفت ۱

زیر پهلوی هر آن کس که پُر از خار بود
همه شب هیچ شکی نیست که نتواند خفت ۲

هر یک از تار مژه قطره آبی دارد
این چنین گوهر پاکیزه به الماس که سفت ۳

خون دل دیده چو بر چهره چکاند گویم
بازم از این دل دیوانه گلی نو بشکفت ۴

بختم از نرگس پرخواب تو شد اندر خواب
یا ز آشفتگی زلف سیاهت آشفت ۵

خاک کوی تو دریغ است که بر باد رود
جز به مژگان نتوان خاک سر کوی تو رُفت ۶

مهر رخسار تو در دل نتوان داشت نهان
بر گل تیره نشاید رخ خورشید نهفت ۷

ای عزیزان! من اگر صبر ندارم از دوست
صبر از جان نتوان کرد مدارید شگفت ۸

تا جلال از تو جدا گشت به جان نالان است
آه از آن بلبل نالان که شود طاق از جفت ۹