شماره ۹۷ - من سرو ندیدم که به بالای تو ماند

من سرو ندیدم که به بالای تو ماند
بالای تو سروی ست که گل می شکفاند ۱

مگذار که این عاشق دلسوخته بی تو
یک لحظه بماند که به یک لحظه نماند ۲

ترسم که به کام دل دشمن بنشینم
تا آن که فلک با تو به کامم بنشاند ۳

فریاد که از تشنگی ام جان به لب آمد
کس نیست که آبی به لب تشنه چکاند ۴

ترسم که یک امشب که تو در خانه مایی
از بوی سر زلف تو همسایه بداند ۵

فریاد که بیداد ز حد بردی و از تو
فریاد رسی نیست که دادم بستاند ۶

وقت است که بیدار شود دیده بختم
وز چنگ غم و درد و عذابم برهاند ۷

دیوانه در سلسله گر بوی تو یابد
دیوانه شود سلسله در هم گسلاند ۸

مشتاق پریشان که دلش پیش تو باشد
خواهد که کند صبر ولیکن نتواند ۹

آسان شود این مشکل و روشن شود این شب
کاحوال جهان جمله به یک حال نماند ۱۰

مانند جلال آنکه به سختی بنهد دل
هم عاقبتش بخت به مقصود رساند ۱۱