بخش ۸۵ - شمس الدین کرمانی علیه الرّحمة

آن جناب از عارفین کامل و محققین واصل و به شمس الدین طغان مشهور است. شیخی صاحب کمال و فصیحی شیرین مقال. فاضلی گرانمایه و عالمی بلندپایه. از اوست: ۱
مِنْغزلیاته ۲

ای جانِ جانِ جان‌ها جان را به لطف جان ده
آنی که آن آنی دل را به رحمت آن ده ۳

درد کمم فزون کن جانم ز عشق خون کن
هجرم ز دل برون کن در وصل خود امان ده ۴

تو مالک جهانی مولای انس و جانی
ما را ز بی نشانی از خود به خود نشان ده ۵
رباعی ۶

در میکدهٔ عشق شرابی دگر است
در شرع محبت احتسابی دگر است ۷

مستان تو فارغند از روز حساب
زین طایفه در حشر حسابی دگر است ۸
٭٭٭ ۹

می خورده ز خانقاه می‌باید رفت
بی توشه و برگ راه می‌باید رفت ۱۰

آلودهٔ صد گناه می‌باید مرد
شرمنده و روسیاه می‌باید رفت ۱۱
٭٭٭ ۱۲

هر نقش که بر تختهٔ هستی پیداست
آن صورت آن کس است کان نقش آراست ۱۳

دریای کهن چو برزند موجی نو
موجش خوانند و در حقیقت دریاست ۱۴
٭٭٭ ۱۵

از واعظ شهر کی مرا عار شود
با کفر من اسلام کجا یار شود ۱۶

گر حبل متین به گردنم درفکنند
بیم است ز کفر من که زنّار شود ۱۷