بخش ۸۳ - کمال اصفهانی

و هُوَ حکیم کمال الدین زیاد. از فحول حکمای زمان خود برتری داشته و همت بر انزوا و عزلت می‌گماشته. همهٔ اهل تذکره او را توصیف نموده و به فضایل ستوده‌اند. از اوست: ۱

این عرصه که گفت خوش جهانی است
خاکش بر سر که خاکدانی است ۲

عاقل به خدا اگر گزیند
گردی که فراز او دخانی است ۳

در لاله نگر به چشم عبرت
کان عارض خوب نوجوانی است ۴

رنگ رخ زرد عاشقان است
هر جای که برگ زعفرانی است ۵

بر گلبن اگر گلی بخندد
بگری که لب شکر بیانی است ۶

از خاک بنفشه‌ای که روید
می‌دان که کلالهٔ جوانی است ۷