غزل ۷۸ - بملک حسن که فیضی ز آشنائی نیست

بملک حسن که فیضی ز آشنائی نیست
در آشنائی خورشید روشنائی نیست ۱

هر آنچه رفت زدستم برون ز دل هم رفت
میان دست و دلم چون صدف جدائی نیست ۲

غبار خاطرم از شش جهت گرفته فرو
چو اخگرم سرو پروای خودنمائی نیست ۳

بکشوری که فتد عکس تیره روزی ما
زآب و آینه امید روشنائی نیست ۴

مرا که شیوه افتادگی هنر باشد
شکست نفس بجز عیب خودستائی نیست ۵

ز درد فقر دلا غیرتی اگر داری
مخواه مرگ که خواهش بجز گدائی نیست ۶

باضطراب گرفتارم آنقدر که قفس
شکسته است و مرا فرصت رهائی نیست ۷

چو پاز آبله پوشیده ای، برو بنشین
که ناقص است سلوک ار برهنه پائی نیست ۸

که را کلیم ستودم که بر سپهر نرفت
هزار حیف که پروای خودستائی نیست ۹