غزل ۸۰ - دل که چون نرگس مستت بشراب افتادست

دل که چون نرگس مستت بشراب افتادست
دفتر معرفت ماست در آب افتادست ۱

ما زآغاز و زانجام جهان بیخبریم
اول و آخر این کهنه کتاب افتادست ۲

غمزه ات کار دلم ساخت بیک چشم زدن
دامنی تا زدی آتش بکباب افتادست ۳

شکر چشم تو کند محتسب شهر کزو
هر کجا میکده ای هست خراب افتادست ۴

شیشه از باده برنگیست که می پنداری
دختر رز را آتش بنقاب افتادست ۵

از حریفان قمار تو نماندست کسی
کار سر باختن اکنون بحباب افتادست ۶

بر رخ ساقی گلرنگ پریشانی زلف
عکس موجیست که بر روی شراب افتادست ۷

دفتر حسن بهارست که در عهد تو شست
برگ گل نیست که از باد در آب افتادست ۸

چشمه ساری شده است از نگه شادابش
چشم گریان کلیم ار بسراب افتادست ۹