غزل ۸۱ - آنکه زخمی از زبان او نخوردم سوسنست

آنکه زخمی از زبان او نخوردم سوسنست
وانکه بر عیبم ندوزد چشم بدبین سوزنست ۱

رخصت سیر جهان می خواستم از عقل، گفت
اهل عزلت را سفر از یاد مردم رفتنست ۲

تا شکست کاملان جستن هنر گردیده است
عیب جوی طلعت خورشید چشم روزنست ۳

عمرها با تیره روزی ساختم تا اینزمان
خلوتم را شمع کافوری بیاض گردنست ۴

نه فلک در پیش چشم اهل همت خرمنیست
هر که کام از آسمان جوید گدای خرمنست ۵

هر کجا شور جنون ما را ببازار آورد
سنگ مانند ترازو خانه زاد دامنست ۶

دل که شد سلطان تن خیل و حشم دارد زاشک
از شرر باشد سپاهش هر که میر گلخنست ۷

آه سرد از حسرت روغن چراغم می کشد
ساز و برگ روزم از سامان شبها روشنست ۸

در دیار فقر کانجا جوشن از عریان تنی است
حامی شمع از خطر فانوس بی پیراهنست ۹

نسبت ما با جفاهایش کلیم امروز نیست
تیغ بیداد و دل ما هر دو از یک آهنست ۱۰