غزل ۱۰۴ - روزی طلب مکن تو چه دانی که آن کجاست

روزی طلب مکن تو چه دانی که آن کجاست
تیر از چه افکنی چو ندانی نشان کجاست ۱

در کوی دوست باش و مفید بجا مشو
پروانه را بباغ جهان آشیان کجاست ۲

مسند نشین بزم جهان بی تکلیفست
کاگه نشد که صدر کدام آستان کجاست ۳

صد بار دل ز همرهی زلف تا کمر
رفت و نشان نیافت که موی میان کجاست ۴

هر کس بحرف و صورت گرفت از تو کام خویش
ای روزگار قسمت این بیزبان کجاست ۵

صیاد آرزو بهوای تو پیر شد
ای طایر مراد ترا آشیان کجاست ۶

هرکس شناخت قدر مرا، قیمتم شکست
گوهرشناس بیغرضی در جهان کجاست ۷

امشب که یار مست بود در برت، کلیم
لب بر لبش گذار و ببین آن دهان کجاست ۸