غزل ۱۶۷ - چشم پوشیدن ز نیک و بد چراغ دیده است

چشم پوشیدن ز نیک و بد چراغ دیده است
روشنی دل را ز نور دیده ها پوشیده است ۱

با که گردن سازگاری کرد تا با ما کند
بر مراد دانه هرگز آسیا گردیده است؟ ۲

سرو را دانی چرا آزاد می گویند خلق
زانکه دامان تعلق زین چمن برچیده است ۳

گر قفس تنگست از بیرحمی صیاد نیست
صید از ذوق گرفتاری بخود بالیده است ۴

گر بصحرا می رود، ور سر بدریا می کشد
سیل راه برو بحر از اشک من پرسیده است ۵

جامه لایق بآن دستار عریانی بود
بر سر هر کس که سودای جنون پیچیده است ۶

چشم خود را بایدش دادن بمردم عاریت
هر که خود را لایق بالانشینی دیده است ۷

دیده ای دارم که ویران گشته از یکقطره اشک
خانه چشمم تو گوئی از گل نم دیده است ۸

دیده بیدل چسان از زخم می ترسد کلیم
چشم داغ من ز مرهم آنچنان ترسیده است ۹