غزل ۲۰۸ - هنرم را ثمری چرخ جفا کار نداد

هنرم را ثمری چرخ جفا کار نداد
دیده قدرشناسی بخریدار نداد ۱

تا امیدت نشود یأس براحت نرسی
این نهالیست که تا خشک نشد بار نداد ۲

شمع را بنگر و داد و دهش دهر ببین
هر که را داد زبان قوت گفتار نداد ۳

صحبتی نیست که آخر اثرش گل نکند
خنده را غیر گل زخم بسوفار نداد ۴

سالک راه حق از ترک علایق دیده است
آنقدر نفع که پرهیز به بیمار نداد ۵

هر که پیوند تعلق ز بد و نیک بردی
کاه در خانه او پشت بدیوار نداد ۶

تا ندامت بکفم چون صدف انگشت نهشت
بخت بد کار مرا عقده دشوار نداد ۷

نشئه باده نیابد ز سرش راه عروج
آن قدح نوش که دستار بخمار نداد ۸

وای بر حال عزیزان که درین قحط تمیز
هیچکس خار بهای گل بیخار نداد ۹

دهر کامت ندهد مفت که امید گلاب
تا نیامد بمیان آب بگلزار نداد ۱۰

تا نداد آب باین مزرعه از گریه کلیم
شعله سرسبز نگردید و شرر بار نداد ۱۱