غزل ۲۴۹ - خصم گو ایمن نشین گر دست ما بالا شود

خصم گو ایمن نشین گر دست ما بالا شود
تیشه بر پا می زنیم آندم که دست از ما شود ۱

غنچه دلتنگیم یارب که هرگز نشکفد
جای غم پیدا شود گاهی که خاطر وا شود ۲

صبر را خاصیت عمرست گوئی کاین متاع
چون زکس گم شد نمی باید دگر پیدا شود ۳

بخت سنگین دل طلسمی بسته کز تأثیر آن
باده دایم در شکست شیشه ام خارا شود ۴

گنج مطلب نیست گر دیوانه شد ویرانه جوی
بهر کامی نیست گر دل مایل دنیا شود ۵

دیده ام چیزی نمی چیند بغیر از نقش دوست
گر بطوبی بنگرد حیران آن بالا شود ۶

رشته طول امل را گر تو کوته می کنی
جهد کن تا نارسا زاندیشه فردا شود ۷

این نمک دارد که خون از دل گدائی می کند
دیده ام کو عارش از همچشمی دریا شود ۸

چشم پوشیدن زنیک و بد کمال بینش است
دیده تا بینا شود باید که نابینا شود ۹

کسب خاموشی کلیم از کاملی کن زینهار
باید استادت درین فن صورت دیبا شود ۱۰