غزل ۲۷۴ - گل اگر با لب لعل تو برابر می شد

گل اگر با لب لعل تو برابر می شد
شبنم از نسبت دندان تو گوهر می شد ۱

آب فولاد بخونابه بدل می گردید
گر غم عشق در آئینه مصور می شد ۲

دیده ام خشک تر از ساغر مخمورانست
یاد آنروز که از گریه بسی تر می شد ۳

سرد مهری گل این چمن افسرد مرا
قفس آهنم ای کاش که مجمر می شد ۴

چشم مستت نظری جانب ما گر می داشت
در کف بخت سیه آبله ساغر می شد ۵

مهر اخوان همه کین است چه می بود اگر
در رحم نطفه آبا همه دختر می شد ۶

با وفا خاصیتی هست که گل گر می داشت
همه جا قدرش با خاک برابر می شد ۷

اشک چون طفل پدر مرده که خودسر گردد
بتمنای تو هر روز بهر در می شد ۸

هر زمان حوصله ای درخور غم نتوان ساخت
کاش قدر خودش غصه مقرر می شد ۹

کشت امید چنین خشک نمی ماند کلیم
اگر از دود دلم چشم فلک تر می شد ۱۰