غزل ۳۲۴ - دلم بملک قناعت نشان نمی داند

دلم بملک قناعت نشان نمی داند
فغان که این سگ نفس استخوان نمی داند ۱

شتاب عمر دلم را بشکوه آورده
جرس بجز گله کاروان نمی داند ۲

یکیست انجمن و خلوتم ز شور جنون
که گردباد کنار و میان نمی داند ۳

بسان شعله زبانم بعجز راه نبرد
لبم چو جام لبالب فغان نمی داند ۴

چه برگ شادی ازین روزگار می خواهی
که رسم خنده گل زعفران نمی داند ۵

سریکه قطع تعلق نکرد از تن خویش
طریق سجده آن آستان نمی داند ۶

هوای زلف تو دارد دلم چو آن مفلس
که غیر هند بعالم مکان نمی داند ۷

حریف باخته بیصرفه باز می باشد
ز هر که دل ببری قدر جان نمی داند ۸

خدنگ ناله ما همچو شعله شمعست
مسافرست و ز مقصد نشان نمی داند ۹

بعرض حال دل آن چشم مست وانرسد
زترک نیست عجب گر زبان نمی داند ۱۰

درین زمانه زهم حسن و عشق بیخبرند
چمن گر آب خورد باغبان نمی داند ۱۱

کلیم ناله من سر براه نه فلکست
ولی ز دل ره کام و زبان نمی داند ۱۲