غزل ۳۳۱ - مگو کسی بمن خاکسار می ماند

مگو کسی بمن خاکسار می ماند
بروی آب ز عکسم غبار می ماند ۱

محیط عشق همه آب زندگیست، مترس
کسیست غرقه که او در کنار میماند ۲

براه عشق که افتادگیست رهبر او
پیاده می رود اما سوار می ماند ۳

چه حالتست که چشمی که می پرد از شوق
چو نقش پا بره انتظار می ماند ۴

بنای عهد همین گر شکستن است ترا
غنیمت است که بر یک قرار می ماند ۵

هر آنچه ما بکف آریم وقف تاراجست
همین مدام دل داغدار می ماند ۶

کسی نرفت که بر جای او نماند ستم
همیشه خار زگل یادگار می ماند ۷

زهر طرف نگرم در کمین اوست شکست
دلم بتوبه فصل بهار می ماند ۸

اگر فراخور تقصیر عذر باید گفت
زبان خامشی ما ز کار می ماند ۹

نشانه ایست کلیم از پی گشایش کار
گهی که دست ودل از کار و بار می ماند ۱۰