غزل ۴۳۶ - بیجوهریم و دست ز شمشیر می بریم

بیجوهریم و دست ز شمشیر می بریم
موریم و پنجه هنر از شیر می بریم ۱

داریم تحفه تو دل پاره پاره ای
سودا ببین، که لاله بکشمیر می بریم ۲

تا عاقلان بمأمن تدبیر می رسند
ما رخت خود بخانه زنجیر می بریم ۳

خواهیم خو گرفت بروز سیاه خویش
ما تیرگی ز بخت بتدبیر می بریم ۴

بار مجردان طریقت سبک خوشست
از ناله ها گرانی تأثیر می بریم ۵

با آنکه احتیاج ندارند می خرند
چندانکه ما خجالت تقصیر می بریم ۶

در انتخاب وادی آوارگیست بخت
زان دردسر ز خاک درت دیر می بریم ۷

پنهان نمی کنیم زدشمن متاع خویش
مشت پری که هست بر تیر می بریم ۸

ما را کلیم گرمی تب آب و آتشست
کی تشنگی ز دل بطباشیر می بریم ۹