غزل ۴۶۳ - بروی ساغر می ماه عید را دیدم

بروی ساغر می ماه عید را دیدم
همین بسست درین عید دید و وا دیدم ۱

بغیر دیده که پوشیدم از مراد دو کون
بقدر همت خود جامه ای نپوشیدم ۲

چنین که برگ و بر نخل آه پیکانست
بفرق سایه آهست سایه بیدم ۳

لبم ز خنده و چشمم ز گریه ترسیده است
با شک بی اثر خویش بسکه خندیدم ۴

ز عاقبت نیم ایمن که ترسم آخر کار
کفن برون کند از تن لباس تجریدم ۵

بسان شمع کس آواز گریه ام نشیند
باشک خویش اگر تا صباح غلطیدم ۶

گران نبودم بر طبع دوستان هرگز
بزور رفتن و دیر آمدن مه عیدم ۷

بحشر آخر از خواب مرگ برخیزد
گمان مبر که زامداد بخت نومیدم ۸

به پیر جام از آندم که دست داده گلیم
زخط ساغر چون شیشه سر نه پیچیدم ۹