غزل ۵۵۰ - اشکم ز دل چو شعله فروزان برآمده

اشکم ز دل چو شعله فروزان برآمده
طوفانم از تنور بدینسان برآمده ۱

رفتی و مضطرب ز قفایت دویده اشک
چون لشکری که از پی سلطان برآمده ۲

جائی بدلگشائی چشمت ندیده است
تا سرمه از سواد صفاهان برآمده ۳

از بسکه روزگار دنی سفله پرورست
از تخم لاله خار مغیلان برآمده ۴

از تیغ عمر خط تو کوتاه کی شود
چون از کنار چشمه حیوان برآمده ۵

معشوق خورد سال درآید بقید ضبط
سروی که قد کشیده ز بستان برآمده ۶

جستم بسی ز شش جهت و هفت کشورش
آسودگی ز عالم امکان برآمده ۷

گل گل و باده چهره سبزان هند بین
در باغ حسن لاله ز ریحان برآمده ۸

در آرزوی خاتم لعلت ز بس گداخت
انگشتری ز دست سلیمان برآمده ۹

رستائیست هر که نباشد ز شهر عشق
هرچند چون کلیم ز یونان برآمده ۱۰