شماره ۱۷۶ - ساقی چه شد که جمله جهان می پرست شد

ساقی چه شد که جمله جهان می پرست شد
این خود چه باده بود که ذرات مست شد ۱

این روچه روی بود که یک جلوه چونکه کرد
عالم که نیست بود از آن جلوه هست شد ۲

هشیار کی شود بجهان تا ابد دگر
جانی که مست باده جام الست شد ۳

چون حسن تو بدید ز بت عابد صنم
از جان و دل ببوی تو او بت پرست شد ۴

عمری بآرزوی تو بودم ولی چه سود
جانم چو دید روی تو کلی ز دست شد ۵

پیوند شد بیار و درست است در عیار
هرکو براه عشق تو او را شکست شد ۶

در فقر یافت منصب عالی اسیریا
هرکو برآستان تو چون خاک پست شد ۷