شماره ۱۱۳ - چون پسته خندان توأم در نظر آید

چون پسته خندان توأم در نظر آید
در دیده غمدیده عقیق و گهر آید ۱

چون بر گذری بهر تماشای جمالت
از حجره دلگیر تنم روح بر آید ۲

گر قصه پر غصه خود باز نمایم
هر گوش که باشد بوی این دردسر آید ۳

گر جان طلبی بر سر دل پیش تو آرم
دانی که مرا قلب و روان مختصر آید ۴

از سیم روان صورت حال دل زارم
هر لحظه کماهی همه بر لوح زر آید ۵

در پای میفکن دل ما را چو سر زلف
به ز اینت همانا که بکار دگر آید ۶

در زیر قبا چون که سیمینت به ببینم
خونابم از آن بار گران تا کمر آید ۷

از عارض گلگون وی اینخسته دلانرا
شایسته و بایسته بسی گلشکر آید ۸

بالای تو سرویست ولی ابن یمین را
امید چنانست که روزی ببر آید ۹