غزل ۴۶ - دیگر نشنیدیم چنین فتنه که برخاست

دیگر نشنیدیم چنین فتنه که برخاست
از خانه برون آمد و بازار بیاراست ۱

در وهم نگنجد که چه دلبند و چه شیرین
در وصف نیاید که چه مطبوع و چه زیباست ۲

صبر و دل و دین می‌رود و طاقت و آرام
از زخم پدید است که بازوش تواناست ۳

از بهر خدا روی مپوش از زن و از مرد
تا صنع خدا می‌نگرند از چپ و از راست ۴

چشمی که تو را بیند و در قدرت بی چون
مدهوش نماند نتوان گفت که بیناست ۵

دنیا به چه کار آید و فردوس چه باشد
از بارخدا به ز تو حاجت نتوان خواست ۶

فریاد من از دست غمت عیب نباشد
کاین درد نپندارم از آن من تنهاست ۷

با جور و جفای تو نسازیم چه سازیم
چون زهره و یارا نبود چاره مداراست ۸

از روی شما صبر نه صبر است که زهر است
وز دست شما زهر نه زهر است که حلواست ۹

آن کام و دهان و لب و دندان که تو داری
عیش است ولی تا ز برای که مهیاست ۱۰

گر خون من و جمله عالم تو بریزی
اقرار بیاریم که جرم از طرف ماست ۱۱

تسلیم تو سعدی نتواند که نباشد
گر سر بنهد ور ننهد دست تو بالاست ۱۲