غزل ۴۵ - خوش می‌رود این پسر که برخاست

خوش می‌رود این پسر که برخاست
سرویست چنین که می‌رود راست ۱

ابروش کمان قتل عاشق
گیسوش کمند عقل داناست ۲

بالای چنین اگر در اسلام
گویند که هست زیر و بالاست ۳

ای آتش خرمن عزیزان
بنشین که هزار فتنه برخاست ۴

بی جرم بکش که بنده مملوک
بی شرع ببر که خانه یغماست ۵

دردت بکشم که درد داروست
خارت بخورم که خار خرماست ۶

انگشت نمای خلق بودن
زشت است ولیک با تو زیباست ۷

باید که سلامت تو باشد
سهل است ملامتی که بر ماست ۸

جان در قدم تو ریخت سعدی
وین منزلت از خدای می‌خواست ۹

خواهی که دگر حیات یابد
یک بار بگو که کشتهٔ ماست ۱۰