غزل ۵۴ - سرو چمن پیش اعتدال تو پست است

سرو چمن پیش اعتدال تو پست است
روی تو بازار آفتاب شکسته‌ست ۱

شمع فلک با هزار مشعل انجم
پیش وجودت چراغ بازنشسته‌ست ۲

توبه کند مردم از گناه به شعبان
در رمضان نیز چشم‌های تو مست است ۳

این همه زورآوری و مردی و شیری
مرد ندانم که از کمند تو جسته‌ست ۴

این یکی از دوستان به تیغ تو کشته‌ست
وان دگر از عاشقان به تیر تو خسته‌ست ۵

دیده به دل می‌برد حکایت مجنون
دیده ندارد که دل به مهر نبسته‌ست ۶

دست طلب داشتن ز دامن معشوق
پیش کسی گو کش اختیار به دست است ۷

با چو تو روحانیی تعلق خاطر
هر که ندارد دواب نفس‌پرست است ۸

منکر سعدی که ذوق عشق ندارد
نیشکرش در دهان تلخ کبست است ۹