غزل ۶۶ - هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظر است

هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظر است
عشقبازی دگر و نفس پرستی دگر است ۱

نه هر آن چشم که بینند سیاه است و سپید
یا سپیدی ز سیاهی بشناسد بصر است ۲

هر که در آتش عشقش نبود طاقت سوز
گو به نزدیک مرو کآفت پروانه پر است ۳

گر من از دوست بنالم نفسم صادق نیست
خبر از دوست ندارد که ز خود با خبر است ۴

آدمی صورت اگر دفع کند شهوت نفس
آدمی خوی شود ور نه همان جانور است ۵

شربت از دست دلارام چه شیرین و چه تلخ
بده ای دوست که مستسقی از آن تشنه‌تر است ۶

من خود از عشق لبت فهم سخن می‌نکنم
هرچ از آن تلخترم گر تو بگویی شکر است ۷

ور به تیغم بزنی با تو مرا خصمی نیست
خصم آنم که میان من و تیغت سپر است ۸

من از این بند نخواهم به در آمد همه عمر
بند پایی که به دست تو بود تاج سر است ۹

دست سعدی به جفا نگسلد از دامن دوست
ترک لؤلؤ نتوان گفت که دریا خطر است ۱۰