غزل ۹۳ - یار من آن که لطف خداوند یار اوست

یار من آن که لطف خداوند یار اوست
بیداد و داد و رد و قبول اختیار اوست ۱

دریای عشق را به حقیقت کنار نیست
ور هست پیش اهل حقیقت کنار اوست ۲

در عهد لیلی این همه مجنون نبوده‌اند
وین فتنه برنخاست که در روزگار اوست ۳

صاحبدلی نماند در این فصل نوبهار
الا که عاشق گل و مجروح خار اوست ۴

دانی کدام خاک بر او رشک می‌برم
آن خاک نیکبخت که در رهگذار اوست ۵

باور مکن که صورت او عقل من ببرد
عقل من آن ببرد که صورت نگار اوست ۶

گر دیگران به منظر زیبا نظر کنند
ما را نظر به قدرت پروردگار اوست ۷

اینم قبول بس که بمیرم بر آستان
تا نسبتم کنند که خدمتگزار اوست ۸

بر جور و بی مرادی و درویشی و هلاک
آن را که صبر نیست محبت نه کار اوست ۹

سعدی رضای دوست طلب کن نه حظ خویش
عبد آن کند که رای خداوندگار اوست ۱۰