غزل ۹۹ - صبح می‌خندد و من گریه کنان از غم دوست

صبح می‌خندد و من گریه کنان از غم دوست
ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست ۱

بر خودم گریه همی‌آید و بر خنده تو
تا تبسم چه کنی بی‌خبر از مبسم دوست ۲

ای نسیم سحر از من به دلارام بگوی
که کسی جز تو ندانم که بود محرم دوست ۳

گو کم یار برای دل اغیار مگیر
دشمن این نیک پسندد که تو گیری کم دوست ۴

تو که با جانب خصمت به ارادت نظرست
به که ضایع نگذاری طرف معظم دوست ۵

من نه آنم که عدو گفت تو خود دانی نیک
که ندارد دل دشمن خبر از عالم دوست ۶

نی نی ای باد مرو حال من خسته مگوی
تا غباری ننشیند به دل خرم دوست ۷

هر کسی را غم خویشست و دل سعدی را
همه وقتی غم آن تا چه کند با غم دوست ۸