غزل ۱۰۰ - این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست

این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست
تا جان و جامه بذل کنم بر پیام دوست ۱

دل زنده می‌شود به امید وفای یار
جان رقص می‌کند به سماع کلام دوست ۲

تا نفخ صور بازنیاید به خویشتن
هرک اوفتاد مست محبت ز جام دوست ۳

من بعد از این اگر به دیاری سفر کنم
هیچ ارمغانیی نبرم جز سلام دوست ۴

رنجور عشق به نشود جز به بوی یار
ور رفتنیست جان ندهد جز به نام دوست ۵

وقتی امیر مملکت خویش بودمی
اکنون به اختیار و ارادت غلام دوست ۶

گر دوست را به دیگری از من فراغتست
من دیگری ندارم قایم مقام دوست ۷

بالای بام دوست چو نتوان نهاد پای
هم چاره آن که سر بنهی زیر بام دوست ۸

درویش را که نام برد پیش پادشاه
هیهات از افتقار من و احتشام دوست ۹

گر کام دوست کشتن سعدیست باک نیست
اینم حیات بس که بمیرم به کام دوست ۱۰