غزل ۱۱۰ - هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست
وان چه در چشم تو از شوخی و رعنایی هست ۱

سروها دیدم در باغ و تأمل کردم
قامتی نیست که چون تو به دلارایی هست ۲

ای که مانند تو بلبل به سخندانی نیست
نتوان گفت که طوطی به شکرخایی هست ۳

نه تو را از من مسکین نه گل خندان را
خبر از مشغله ی بلبل سودایی هست ۴

راست گفتی که فرج یابی اگر صبر کنی
صبر نیکست کسی را که توانایی هست ۵

هرگز از دوست شنیدی که کسی بشکیبد
دوستی نیست در آن دل که شکیبایی هست ۶

خبر از عشق نبودست و نباشد همه عمر
هر که او را خبر از شنعت و رسوایی هست ۷

آن نه تنهاست که با یاد تو انسی دارد
تا نگویی که مرا طاقت تنهایی هست ۸

همه را دیده به رویت نگرانست ولیک
همه کس را نتوان گفت که بینایی هست ۹

گفته بودی همه زرقند و فریبند و فسوس
سعدی آن نیست ولیکن چو تو فرمایی هست ۱۰