غزل ۱۱۳ - مرا از آن چه که بیرون شهر صحراییست

مرا از آن چه که بیرون شهر صحراییست
قرین دوست به هر جا که هست خوش جاییست ۱

کسی که روی تو دیدست از او عجب دارم
که باز در همه عمرش سر تماشاییست ۲

امید وصل مدار و خیال دوست مبند
گرت به خویشتن از ذکر دوست پرواییست ۳

چو بر ولایت دل دست یافت لشکر عشق
به دست باش که هر بامداد یغماییست ۴

به بوی زلف تو با باد عیش‌ها دارم
اگر چه عیب کنندم که بادپیماییست ۵

فراغ صحبت دیوانگان کجا باشد
تو را که هر خم مویی کمند داناییست ۶

ز دست عشق تو هر جا که می‌روم دستی
نهاده بر سر و خاری شکسته در پاییست ۷

هزار سرو به معنی به قامتت نرسد
و گر چه سرو به صورت بلندبالاییست ۸

تو را که گفت که حلوا دهم به دست رقیب
به دست خویشتنم زهر ده که حلواییست ۹

نه خاص در سر من عشق در جهان آمد
که هر سری که تو بینی رهین سوداییست ۱۰

تو را ملامت سعدی حلال کی باشد
که بر کناری و او در میان دریاییست ۱۱