غزل ۱۱۲ - زهی رفیق که با چون تو سروبالاییست

زهی رفیق که با چون تو سروبالاییست
که از خدای بر او نعمتی و آلاییست ۱

هر آن که با تو دمی یافتست در همه عمر
نیافتست اگرش بعد از آن تمناییست ۲

هر آن که رای تو معلوم کرد و دیگربار
برای خود نفسی می‌زند نه بس راییست ۳

نه عاشقست که هر ساعتش نظر به کسی
نه عارفست که هر روز خاطرش جاییست ۴

مرا و یاد تو بگذار و کنج تنهایی
که هر که با تو به خلوت بود نه تنهاییست ۵

به اختیار شکیبایی از تو نتوان بود
به اضطرار توان بود اگر شکیباییست ۶

نظر به روی تو هر بامداد نوروزیست
شب فراق تو هر شب که هست یلداییست ۷

خلاص بخش خدایا همه اسیران را
مگر کسی که اسیر کمند زیباییست ۸

حکیم بین که برآورد سر به شیدایی
حکیم را که دل از دست رفت شیداییست ۹

ولیک عذر توان گفت پای سعدی را
در این لجم چو فروشد نه اولین پاییست ۱۰