غزل ۱۳۶ - ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت
گوی از همه خوبان بربودی به لطافت ۱

ای صورت دیبای خطایی به نکویی
وی قطره ی باران بهاری به نظافت ۲

هر ملک وجودی که به شوخی بگرفتی
سلطان خیالت بنشاندی به خلافت ۳

ای سرو خرامان گذری از در رحمت
وی ماه درفشان نظری از سر رأفت ۴

گویند برو تا برود صحبتت از دل
ترسم هوسم بیش کند بعد مسافت ۵

ای عقل نگفتم که تو در عشق نگنجی
در دولت خاقان نتوان کرد خلافت ۶

با قد تو زیبا نبود سرو به نسبت
با روی تو نیکو نبود مه به اضافت ۷

آن را که دلارام دهد وعده کشتن
باید که ز مرگش نبود هیچ مخافت ۸

صد سفره دشمن بنهد طالب مقصود
باشد که یکی دوست بیاید به ضیافت ۹

شمشیر ظرافت بود از دست عزیزان
درویش نباید که برنجد به ظرافت ۱۰

سعدی چو گرفتار شدی تن به قضا ده
دریا در و مرجان بود و هول و مخافت ۱۱