غزل ۱۵۳ - سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت
تا چه اندیشه کند رای جهان آرایت ۱

تو به هر جا که فرود آمدی و خیمه زدی
کس دیگر نتواند که بگیرد جایت ۲

همچو مستسقی بر چشمه نوشین زلال
سیر نتوان شدن از دیدن مهرافزایت ۳

روزگاریست که سودای تو در سر دارم
مگرم سر برود تا برود سودایت ۴

قدر آن خاک ندارم که بر او می‌گذری
که به هر وقت همی بوسه دهد بر پایت ۵

دوستان عیب کنندم که نبودی هشیار
تا فرو رفت به گل پای جهان پیمایت ۶

چشم در سر به چه کار آید و جان در تن شخص
گر تأمل نکند صورت جان آسایت ۷

دیگری نیست که مهر تو در او شاید بست
هم در آیینه توان دید مگر همتایت ۸

روز آن است که مردم ره صحرا گیرند
خیز تا سرو بماند خجل از بالایت ۹

دوش در واقعه دیدم که نگارین می‌گفت
سعدیا گوش مکن بر سخن اعدایت ۱۰

عاشق صادق دیدار من آنگه باشی
که به دنیا و به عقبی نبود پروایت ۱۱

طالب آن است که از شیر نگرداند روی
یا نباید که به شمشیر بگردد رایت ۱۲