شمارهٔ ۱۱۳ - حرمت پدر و مادر

بشنو از من نصیحتی که تو را
کار هر دو جهان شود به نظام

بد نخواهی که باشَدت هرگز
بد مکن خاصه با اولوالارحام

حق مادر نگاهدار و بترس
ز ایزد ذوالجلال و الاکرام

کانکه با مادر و پدر بد کرد
نبود جز همیشه دشمن کام

سنگ را از دوگانه فرزندست
آهن و آبگینه هر دو بنام

این یکی با پدر به حرمت زیست
راست چونانکه پیش خواجه غلام

نزند هیچ با پدر پهلو
نکند هیچ جز ز دور سلام

ور بخشمش طپانچه بزند
بشکندش از نهیب هفت اندام

لاجرم از برای خدمت او
چون به حرمت همی نمود قیام

آب کاصل حیات ما آمد
که بدو زنده اند جمله انام

قسم میراث او شد از پدرش
هم ز آب زلال و هم ز مدام

گاه بر دست ساقیی باشد
همچو سرو بلند و ماه تمام

گاه هم‌بستر بنات الکرم
گاه هم‌صحبت بنین کرام

گاه بر دست شه بود پایش
گاه لب بر لبی نهد می فام

نام در نام مهتران پیوست
تا که گویند در مثل جم و جام

باز‌ آهن که خام طبعی کرد
راه دونان گرفت و خوی لئام

در پدر می‌کشد زبان هر وقت
با پدر جنگ باشدش مادام

پدر از دست او همی گه گاه
به غریبی فتد ز جای و مقام

زین سبب بچه بزاید ازو
تند و بی آب و تیز و بی آرام

آتشی اندرو زند که ازان
سوخته گردد ارچه باشد خام

هر چه کردست با پدر روزی
از پدر باز بیند او ناکام

تا ازین اعتبار گیرد عقل
تا بدانند این خواص و عوام

کانکه با بر والدین آمد
هست با عیش خرم و پدرام

وانکه او مادر و پدر آزرد
آتش دوزخش بود فرجام