غزل ۱۷۹ - کیست آن ماه منور که چنین می‌گذرد

کیست آن ماه منور که چنین می‌گذرد
تشنه جان می‌دهد و ماء معین می‌گذرد ۱

سرو اگر نیز تحول کند از جای به جای
نتوان گفت که زیباتر از این می‌گذرد ۲

حور عین می‌گذرد در نظر سوختگان
یا مه چارده یا لعبت چین می‌گذرد ۳

کام از او کس نگرفتست مگر باد بهار
که بر آن زلف و بناگوش و جبین می‌گذرد ۴

مردم زیر زمین رفتن او پندارند
کآفتابست که بر اوج برین می‌گذرد ۵

پای گو بر سر عاشق نه و بر دیده دوست
حیف باشد که چنین کس به زمین می‌گذرد ۶

هر که در شهر دلی دارد و دینی دارد
گو حذر کن که هلاک دل و دین می‌گذرد ۷

از خیال آمدن و رفتنش اندر دل و چشم
با گمان افتم و گر خود به یقین می‌گذرد ۸

گر کند روی به ما یا نکند حکم او راست
پادشاهیست که بر ملک یمین می‌گذرد ۹

سعدیا گوشه نشینی کن و شاهدبازی
شاهد آنست که بر گوشه نشین می‌گذرد ۱۰