غزل ۱۸۰ - انصاف نبود آن رخ دلبند نهان کرد

انصاف نبود آن رخ دلبند نهان کرد
زیرا که نه روییست کز او صبر توان کرد ۱

امروز یقین شد که تو محبوب خدایی
کز عالم جان این همه دل با تو روان کرد ۲

مشتاق تو را کی بود آرام و صبوری
هرگز نشنیدم که کسی صبر ز جان کرد ۳

تا کوه گرفتم ز فراقت مژه‌ای آب
چندان بچکانید که بر سنگ نشان کرد ۴

زنهار که از دمدمه کوس رحیلت
چون رایت منصور چه دل‌ها خفقان کرد ۵

باران به بساط اول این سال ببارید
ابر این همه تأخیر که کرد از پی آن کرد ۶

تا در نظرت باد صبا عذر بخواهد
هر جور که بر طرف چمن باد خزان کرد ۷

گل مژده بازآمدنت در چمن انداخت
سلطان صبا پر زر مصریش دهان کرد ۸

از دامن که تا به در شهر بساطی
از سبزه بگسترد و بر او لاله فشان کرد ۹

شاید که زمین حله بپوشد که چو سعدی
پیرانه سرش دولت روی تو جوان کرد ۱۰