هوش مصنوعی:
این متن درباره عشق و فداکاری در راه دوست است. ابیات بیان میکنند که کسی که در راه دوست بمیرد، زنده میشود و کسی که دوستی نداشته باشد، مردهدل است. همچنین، تأکید میشود که عشق واقعی نیازمند قلبی نرم و پذیرا است و سنگدلی و بیاحساسی مانع از پذیرش عشق میشود.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی کلاسیک ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۱۸۲ - زنده شود هر که پیش دوست بمیرد
زنده شود هر که پیش دوست بمیرد
مرده دلست آن که هیچ دوست نگیرد ۱
هر که ز ذوقش درون سینه صفاییست
شمع دلش را ز شاهدی نگزیرد ۲
طالب عشقی دلی چو موم به دست آر
سنگ سیه صورت نگین نپذیرد ۳
صورت سنگین دلی کشنده سعدیست
هر که بدین صورتش کشند نمیرد ۴
مرده دلست آن که هیچ دوست نگیرد ۱
هر که ز ذوقش درون سینه صفاییست
شمع دلش را ز شاهدی نگزیرد ۲
طالب عشقی دلی چو موم به دست آر
سنگ سیه صورت نگین نپذیرد ۳
صورت سنگین دلی کشنده سعدیست
هر که بدین صورتش کشند نمیرد ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۷۱۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۸۱ - باد آمد و بوی عنبر آورد
گوهر بعدی:غزل ۱۸۳ - کدام چاره سگالم که با تو درگیرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.