غزل ۱۹۰ - از این تعلق بیهوده تا به من چه رسد

از این تعلق بیهوده تا به من چه رسد
وزان که خون دلم ریخت تا به تن چه رسد ۱

به گرد پای سمندش نمی‌رسد مشتاق
که دستبوس کند تا بدان دهن چه رسد ۲

همه خطای منست این که می‌رود بر من
ز دست خویشتنم تا به خویشتن چه رسد ۳

بیا که گر به گریبان جان رسد دستم
ز شوق پاره کنم تا به پیرهن چه رسد ۴

که دید رنگ بهاری به رنگ رخسارت
که آب گل ببرد تا به یاسمن چه رسد ۵

رقیب کیست که در ماجرای خلوت ما
فرشته ره نبرد تا به اهرمن چه رسد ۶

ز هر نبات که حسنی و منظری دارد
به سرو قامت آن نازنین بدن چه رسد ۷

چو خسرو از لب شیرین نمی‌برد مقصود
قیاس کن که به فرهاد کوهکن چه رسد ۸

زکات لعل لبت را بسی طلبکارند
میان این همه خواهندگان به من چه رسد ۹

رسید ناله سعدی به هر که در آفاق
و گر عبیر نسوزد به انجمن چه رسد ۱۰