شماره ۳۴ - نشین بچشم من از خاک رهگذر ایدوست

نشین بچشم من از خاک رهگذر ایدوست
تو سرو نازی و ماء/وای سر و بر لب جوست ۱

بخاک عشق نهم سر که پای خویش دران
بهر طرف که نهم راه دیگریست بدوست ۲

چنان گرفته رگ و پوستم تجلی عشق
که پوست یا رگ من نیست این تجلی اوست ۳

سکندری طلبی سر ز خط یار مپیچ
که خضر آب بقا خط یار آینه روست ۴

که تا زدوش بدوشم کشند تا بر یار
چه سالهاست که خاکم درین سراچه سبوست ۵

مرا دلیست پریشان ز زلف یار بپرس
پدید حال دل از زلف یار موی بموست ۶

گداخت راه دلم سنگ و در تو نیست اثر
بسینه اینکه تو داری مگر دلست که روست ۷

قدم بروز جوانی خمید و این اثریست
زهر که قبله او پیش طاق آن ابروست ۸

بر آن سرم که بمیدان عشق بازم باز
سری که در خم چوگان زلف یار چو گوست ۹

تو سوزن مژه داری و تار زلف پریش
بیا که چاک دل ریش را زمان رفوست ۱۰

هزار زخم بدل میزنی و با خبری
که پای بست سر آن دو زلف غالیه بوست ۱۱

تنم بپوست نگنجد که عشق دوست صفا
بدل نشسته که مغزست و مابقی همه پوست ۱۲