بخش ۴۹ - رفتن شهریار به پای قلعه سراندیب گوید

چو آمد به برج فلک آفتاب
سرهندی شب درآمد ز خواب ۱

رمید از سر سروران خواب شد
چو از آتش روز شد آب شد ۲

ز پائین کشیدند برباره شک
ز بالا رساندند برباره تنگ ۳

بهر در دلیری برآراست جنگ
بکین شیر گشتند همچون پلنگ ۴

به دروازه ها بسته بودند پیش
دلیران رزمی از اندازه بیش ۵

چنان از سراندیب برخاست جوش
که در دم بکردند مردم خروش ۶

دد و دام از آن جوش بگریختند
از آن دشت در کوه آویختند ۷

برافروخت از آتش کین سپهر
در او سوخت مانند پروانه مهر ۸

ز بالا چنان جنگ پیوسته شد
که گاو زمین را جگر خسته شد ۹

چنان سنگ از افراز آمد به زیر
که بارد زمین را هوا زمهریر ۱۰

ز بر خشت و ژوبین بد و تیر و سنگ
ز پائین سر و سینه و پشت و چنگ ۱۱

ز بالا بدی خشت و سنگ و سفال
بزیر سپر سینه و پشت و یال ۱۲

روان خون به خندق چو سیلاب شد
دل شیر گردان ز بیم آب شد ۱۳

بگشتند گردان هندی ز چنگ
بدیشان به بندیم از خشت و سنگ ۱۴

جهانجو سپهدار چون پیل مست
بغرید و آمد عمودش بدست ۱۵

به نزدیک کنده چو غرنده شیر
و یا همچو رعدیکه غرد دلیر ۱۶

فرود آمد از باره راهوار
نظر کرد بر باره اختصار ۱۷

ز ره دامنش بر میان زد چو شیر
از آن ژرف خندق بجست او دلیر ۱۸

به نزدیک در شد بر آورد گرز
که بنماید از کین یکی یال و برز ۱۹

ز بالا چو هیتال دید آن گریز
بدل گفت کامد کنون رستخیز ۲۰

چو دید آن چنان فتنه و شور جنگ
زدش او بسر بر سرافراز سنگ ۲۱

بهر چند سنگی که آمد بزیر
نپیچید رخ پهلوان دلیر ۲۲

همی دید از دور ارژنگ شاه
دمادم ز سر برگرفتی کلاه ۲۳

زبان برستایش بیاراستی
نشستی و ازجای برخاستی ۲۴

چنان تا به نزدیک دروازه کرد
برفت و بگرز گران دست برد ۲۵

در و بند و زنجیر درهم شکست
سرباره از بر درآورد پست ۲۶

بفرمود شه تا یلان دلیر
خروش آورند و زنندش به تیر ۲۷

به یک باره جوشان شدند آن سپاه
خروش دلیران برآمد به ماه ۲۸

نهادند رخ سوی آن پیلتن
برآمد خروشیدن مرد و زن ۲۹

سپر داشت بر سر سپهدار شیر
نه پیچید و برجای بودی دلیر ۳۰