غزل ۲۲۷ - آخر ای سنگدل سیم زنخدان تا چند

آخر ای سنگدل سیم زنخدان تا چند
تو ز ما فارغ و ما از تو پریشان تا چند ۱

خار در پای گل از دور به حسرت دیدن
تشنه بازآمدن از چشمه حیوان تا چند ۲

گوش در گفتن شیرین تو واله تا کی
چشم در منظر مطبوع تو حیران تا چند ۳

بیم آنست دمادم که برآرم فریاد
صبر پیدا و جگر خوردن پنهان تا چند ۴

تو سر ناز برآری ز گریبان هر روز
ما ز جورت سر فکرت به گریبان تا چند ۵

رنگ دستت نه به حناست که خون دل ماست
خوردن خون دل خلق به دستان تا چند ۶

سعدی از دست تو از پای درآید روزی
طاقت بار ستم تا کی و هجران تا چند ۷