غزل ۲۲۸ - کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند

کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند
تا دگربار که بیند که به ما پیوندند ۱

خیلتاشان جفاکار و محبان ملول
خیمه را همچو دل از صحبت ما برکندند ۲

آن همه عشوه که در پیش نهادند و غرور
عاقبت روز جدایی پس پشت افکندند ۳

طمع از دوست نه این بود و توقع نه چنین
مکن ای دوست که از دوست جفا نپسندند ۴

ما همانیم که بودیم و محبت باقیست
ترک صحبت نکند دل که به مهر آکندند ۵

عیب شیرین دهنان نیست که خون می‌ریزند
جرم صاحب نظرانست که دل می‌بندند ۶

مرض عشق نه دردیست که می‌شاید گفت
با طبیبان که در این باب نه دانشمندند ۷

ساربان رخت منه بر شتر و بار مبند
که در این مرحله بیچاره اسیری چندند ۸

طبع خرسند نمی‌باشد و بس می‌نکند
مهر آنان که به نادیدن ما خرسندند ۹

مجلس یاران بی ناله سعدی خوش نیست
شمع می‌گرید و نظارگیان می‌خندند ۱۰