شمارهٔ ۵۰ - در مدح عبدالحمید احمد عبدالصمد

بیار ای پسر ای ساقی کرام
از آن شمع فتنه چراغ جام ۱

از آن لعل که زردی برد ز روی
از آن نوش که تلخی دهد به کام ۲

نه پای مهرش سوده از رکاب
نه فرق عرضش بوده با لگام ۳

ز گرمیش همه ساز عیش گرم
ز خامیش همه کار عقل خام ۴

از او بوده به هر کس از طرب رسول
برو برده زهر دل هوا پیام ۵

به طبع اندر چون طبع سازگار
به جان اندر چون جان شاد کام ۶

خرد نعمت صاحب شناختیش
اگر خوردن او نیستی حرام ۷

عمید ملک آن کس که چشم ملک
بدو ننگرد الا به احترام ۸

بزرگی که گهر شد بدو بزرگ
تمامی که هنر گشت از او تمام ۹

«کفایت که در او مایه دید داد
به هشیاری او کارها نظام » ۱۰

رسالت که بدو طفل . . .
ز بیداری او حد احتلام ۱۱

اجل چون بکشد تیغ کارزار
حسودش بود آن تیغ را نیام ۱۲

«امل گر بنهد بار آرزو
پسر باشد عبدالحمید نام » ۱۳

اگر مال کفش را نه دشمن است
چرا زو به تلف خواهد انتقام ۱۴

طمع ز ایراورا ز جود او
به شخص اندر زرین کند عظام ۱۵

ایا گشته مخالف ترا مطیع
و یا داده زمانه ترا زمام ۱۶

چه گویم که به دریای مدح تو
همی غرقه شود کشتی کلام ۱۷

ز همتای تو در شاه راه دهر
شد آمد نگشته است والسلام ۱۸

همی تا نبود باد کند رو
همی تا نشود خاک تیزگام ۱۹

ز نعمت به تو بادا مهین رسول
ز دولت به تو بادا بهین پیام ۲۰

تو از بخت رسیده بکام خویش
رهی نیز رسیده ز تو بکام ۲۱