غزل ۲۴۷ - با دوست باش گر همه آفاق دشمنند

با دوست باش گر همه آفاق دشمنند
کاو مرهم است اگر دگران نیش می‌زنند ۱

ای صورتی که پیش تو خوبان روزگار
همچون طلسم پای خجالت به دامنند ۲

یک بامداد اگر بخرامی به بوستان
بینی که سرو را ز لب جوی برکنند ۳

تلخ است پیش طایفه‌ای جور خوبروی
از معتقد شنو که شکر می‌پراکنند ۴

ای متقی گر اهل دلی دیده‌ها بدوز
کاینان به دل ربودن مردم معینند ۵

یا پرده‌ای به چشم تأمل فروگذار
یا دل بنه که پرده ز کارت برافکنند ۶

جانم دریغ نیست ولیکن دل ضعیف
صندوق سر توست نخواهم که بشکنند ۷

حسن تو نادر است در این عهد و شعر من
من چشم بر تو و همگان گوش بر منند ۸

گویی جمال دوست که بیند چنان که اوست
الا به راه دیده سعدی نظر کنند ۹