غزل ۲۴۸ - شوخی مکن ای یار که صاحب نظرانند

شوخی مکن ای یار که صاحب نظرانند
بیگانه و خویش از پس و پیشت نگرانند ۱

کس نیست که پنهان نظری با تو ندارد
من نیز بر آنم که همه خلق بر آنند ۲

اهل نظرانند که چشمی به ارادت
با روی تو دارند و دگر بی بصرانند ۳

هر کس غم دین دارد و هر کس غم دنیا
بعد از غم رویت غم بیهوده خورانند ۴

ساقی بده آن کوزهٔ خمخانه به درویش
کانها که بمردند گل کوزه گرانند ۵

چشمی که جمال تو ندیده‌ست چه دیده‌ست؟
افسوس بر اینان که به غفلت گذرانند ۶

تا رای کجا داری و پروای که داری؟
کز هر طرفت طایفه‌ای منتظرانند ۷

اینان که به دیدار تو در رقص می‌آیند
چون می‌روی اندر طلبت جامه درانند ۸

سعدی به جفا ترک محبت نتوان گفت
بر در بنشینم اگر از خانه برانند ۹