غزل ۲۴۹ - این جا شکری هست که چندین مگسانند

این جا شکری هست که چندین مگسانند
یا بوالعجبی کاین همه صاحب هوسانند ۱

بس در طلبت سعی نمودیم و نگفتی
کاین هیچ کسان در طلب ما چه کسانند ۲

ای قافله سالار چنین گرم چه رانی
آهسته که در کوه و کمر بازپسانند ۳

صد مشعله افروخته گردد به چراغی
این نور تو داری و دگر مقتبسانند ۴

من قلب و لسانم به وفاداری و صحبت
و اینان همه قلبند که پیش تو لسانند ۵

آنان که شب آرام نگیرند ز فکرت
چون صبح پدیدست که صادق نفسانند ۶

و آنان که به دیدار چنان میل ندارند
سوگند توان خورد که بی عقل و خسانند ۷

دانی چه جفا می‌رود از دست رقیبت
حیفست که طوطی و زغن هم قفسانند ۸

در طالع من نیست که نزدیک تو باشم
می‌گویمت از دور دعا گر برسانند ۹