غزل ۲۵۶ - نفسی وقت بهارم هوس صحرا بود

نفسی وقت بهارم هوس صحرا بود
با رفیقی دو که دایم نتوان تنها بود ۱

خاک شیراز چو دیبای منقش دیدم
وان همه صورت شاهد که بر آن دیبا بود ۲

پارس در سایه اقبال اتابک ایمن
لیکن از ناله مرغان چمن غوغا بود ۳

شکرین پسته دهانی به تفرج بگذشت
که چه گویم نتوان گفت که چون زیبا بود ۴

یعلم الله که شقایق نه بدان لطف و سمن
نه بدان بوی و صنوبر نه بدان بالا بود ۵

فتنه سامریش در نظر شورانگیز
نفس عیسویش در لب شکرخا بود ۶

من در اندیشه که بت یا مه نو یا ملکست
یار بت پیکر مه روی ملک سیما بود ۷

دل سعدی و جهانی به دمی غارت کرد
همچو نوروز که بر خوان ملک یغما بود ۸