غزل ۲۵۸ - مرا راحت از زندگی دوش بود

مرا راحت از زندگی دوش بود
که آن ماهرویم در آغوش بود ۱

چنان مست دیدار و حیران عشق
که دنیا و دینم فراموش بود ۲

نگویم می لعل شیرین گوار
که زهر از کف دست او نوش بود ۳

ندانستم از غایت لطف و حسن
که سیم و سمن یا بر و دوش بود ۴

به دیدار و گفتار جان پرورش
سراپای من دیده و گوش بود ۵

نمی‌دانم این شب که چون روز شد
کسی بازداند که باهوش بود ۶

مؤذن غلط کرد بانگ نماز
مگر همچو من مست و مدهوش بود ۷

بگفتیم و دشمن بدانست و دوست
نماند آن تحمل که سرپوش بود ۸

به خوابش مگر دیده‌ای سعدیا
زبان درکش امروز کان دوش بود ۹

مبادا که گنجی ببیند فقیر
که نتواند از حرص خاموش بود ۱۰