غزل ۲۵۹ - ناچار هر که صاحب روی نکو بود

ناچار هر که صاحب روی نکو بود
هر جا که بگذرد همه چشمی در او بود ۱

ای گل تو نیز شوخی بلبل معاف دار
کان جا که رنگ و بوی بود گفت و گو بود ۲

نفس آرزو کند که تو لب بر لبش نهی
بعد از هزار سال که خاکش سبو بود ۳

پاکیزه روی در همه شهری بود ولیک
نه چون تو پاکدامن و پاکیزه خو بود ۴

ای گوی حسن برده ز خوبان روزگار
مسکین کسی که در خم چوگان چو گو بود ۵

مویی چنین دریغ نباشد گره زدن
بگذار تا کنار و برت مشک بو بود ۶

پندارم آن که با تو ندارد تعلقی
نه آدمی که صورتی از سنگ و رو بود ۷

من باری از تو بر نتوانم گرفت چشم
گم کرده دل هرآینه در جست و جو بود ۸

بر می‌نیاید از دل تنگم نفس تمام
چون ناله کسی که به چاهی فرو بود ۹

سعدی سپاس دار و جفا بین و دم مزن
کز دست نیکوان همه چیزی نکو بود ۱۰