غزل ۲۶۰ - من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود

من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود
سر نه چیزیست که شایسته ی پای تو بود ۱

خرم آن روی که در روی تو باشد همه عمر
وین نباشد مگر آن وقت که رای تو بود ۲

ذره‌ای در همه اجزای من مسکین نیست
که نه آن ذره معلق به هوای تو بود ۳

تا تو را جای شد ای سرو روان در دل من
هیچ کس می‌نپسندم که به جای تو بود ۴

به وفای تو که گر خشت زنند از گل من
همچنان در دل من مهر و وفای تو بود ۵

غایت آنست که ما در سر کار تو رویم
مرگ ما باک نباشد چو بقای تو بود ۶

من پروانه صفت پیش تو ای شمع چگل
گر بسوزم گنه من نه خطای تو بود ۷

عجبست آن که تو را دید و حدیث تو شنید
که همه عمر نه مشتاق لقای تو بود ۸

خوش بود ناله ی دلسوختگان از سر درد
خاصه دردی که به امید دوای تو بود ۹

ملک دنیا همه با همت سعدی هیچست
پادشاهیش همین بس که گدای تو بود ۱۰