هوش مصنوعی:
این شعر از سعدی، شاعر بزرگ فارسی، به زیبایی و حرکت سرو در صحرا اشاره میکند و از زیبایی طبیعت و عشق سخن میگوید. شعر به احساسات عمیق انسانی، عشق و زیبایی طبیعت میپردازد و از حرکت و تغییر در زندگی و طبیعت صحبت میکند.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عاطفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۲۶۷ - سروبالایی به صحرا میرود
سروبالایی به صحرا میرود
رفتنش بین تا چه زیبا میرود ۱
تا کدامین باغ از او خرمترست
کاو به رامش کردن آنجا میرود ۲
میرود در راه و در اجزای خاک
مرده میگوید مسیحا میرود ۳
این چنین بیخود نرفتی سنگدل
گر بدانستی چه بر ما میرود ۴
اهل دل را گو نگه دارید چشم
کان پری پیکر به یغما میرود ۵
هر که را در شهر دید از مرد و زن
دل ربود اکنون به صحرا میرود ۶
آفتاب و سرو غیرت میبرند
کآفتابی سروبالا میرود ۷
باغ را چندان بساط افکندهاند
کآدمی بر فرش دیبا میرود ۸
عقل را با عشق زور پنجه نیست
کار مسکین از مدارا میرود ۹
سعدیا دل در سرش کردی و رفت
بلکه جانش نیز در پا میرود ۱۰
رفتنش بین تا چه زیبا میرود ۱
تا کدامین باغ از او خرمترست
کاو به رامش کردن آنجا میرود ۲
میرود در راه و در اجزای خاک
مرده میگوید مسیحا میرود ۳
این چنین بیخود نرفتی سنگدل
گر بدانستی چه بر ما میرود ۴
اهل دل را گو نگه دارید چشم
کان پری پیکر به یغما میرود ۵
هر که را در شهر دید از مرد و زن
دل ربود اکنون به صحرا میرود ۶
آفتاب و سرو غیرت میبرند
کآفتابی سروبالا میرود ۷
باغ را چندان بساط افکندهاند
کآدمی بر فرش دیبا میرود ۸
عقل را با عشق زور پنجه نیست
کار مسکین از مدارا میرود ۹
سعدیا دل در سرش کردی و رفت
بلکه جانش نیز در پا میرود ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
۶۳۳
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۶۶ - در من این عیب قدیمست و به در مینرود
گوهر بعدی:غزل ۲۶۸ - ای ساربان آهسته رو کآرام جانم میرود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
